امتداد این راه...
اینک به جایی رسیده ام که مرا نه یارای رفتن است و نه تاب ماندن و من در این دو راهی رفتن و ماندن سخت حیرانم که چه کنم ؟؟؟؟؟؟؟......
خدایا ...مرا از تسلسل و تسلسل را از من بر گیر ...........که سخت هراس انگیز است این تسلسل وار رفتن و باز به اول رسیدن ...من آن دو خط موازی را بیشتر دوست میدارم تا مرا با خود ببرد تا بی نهایت ..........
تا بی نهایت ...تا آخر دنیا ...
**********************
اگر داغ دل بود ما دیده ایم
اگر خون دل بود ما خورده ایم
اگر دل دلیل است ما آورده ایم
اگر داغ شرط است ما برده ایم ....
***....قیصر امین پور....***
+ نوشته شده در شنبه پانزدهم بهمن ۱۳۸۴ ساعت 18:25 توسط یکی که همیشه یه بغضی تو گلو داره !
|
بیا تا برایت بگویم